Grape Varieties

Η πιο διαδεδομένη κόκκινη ποικιλία στον κόσμο οφείλει τη φήμη της στην αριστερή όχθη του Μπορντό, όπου κυριαρχεί από τον 18ο αιώνα. Γεννημένη από φυσική διασταύρωση Cabernet Franc και Sauvignon Blanc, δίνει δυνατά, ταννικά κρασιά με μαύρο φραγκοστάφυλο, κέδρο και καπνό.

Η πιο διαδεδομένη ποικιλία του Μπορντό είναι η ψυχή της δεξιάς όχθης — από το Pomerol ως το Saint-Émilion. Τα απαλά, στρογγυλά και φρουτώδη κρασιά της (δαμάσκηνο, μαύρο κεράσι, σοκολάτα) γοητεύουν νέα και μετά από δεκαετίες παλαίωσης.

Ιδιότροπη, απαιτητική, υπέροχη: η Pinot Noir είναι η ποικιλία πίσω από τα μεγάλα Βουργουνδίας. Ο λεπτός φλοιός της δίνει κόκκινα κρασιά σπάνιας κομψότητας — κεράσι, βατόμουρο, υπόστρωμα δάσους — ικανά να εκφράσουν κάθε απόχρωση του terroir.

Από τις γρανιτένιες πλαγιές της Côte-Rôtie ως τις θερμές πεδιάδες της αυστραλιανής Barossa Valley (όπου ονομάζεται Shiraz), η Syrah δίνει έντονα, πιπεράτα και βαθιά κρασιά. Βιολέτα, βατόμουρο, μαύρη ελιά: το προφίλ της είναι αναγνωρίσιμο αμέσως.

Η ραχοκοκαλιά της Rioja και της Ribera del Duero — η Tempranillo είναι το μεγάλο κόκκινο της Ισπανίας. Το όνομά της προέρχεται από το temprano (πρώιμο), γιατί ωριμάζει νωρίτερα από τις περισσότερες. Τα κρασιά της συνδυάζουν κεράσι, δέρμα και βανίλια.

Η Sangiovese είναι η Ιταλία σε ένα ποτήρι. Από το Chianti Classico ως το Brunello di Montalcino, ενσαρκώνει την Τοσκάνη με νότες βύσσινου, χώματος και μεσογειακών βοτάνων. Είναι η πιο διαδεδομένη κόκκινη ποικιλία της Ιταλίας.

Πίσω από τρομερές τανίνες κρύβεται μία από τις σπουδαιότερες ποικιλίες του κόσμου. Η Nebbiolo μάς χαρίζει Barolo και Barbaresco — κρασιά του Πιεμόντε με αρώματα τριαντάφυλλου, πίσσας και τρούφας που απαιτούν χρόνια υπομονής.

Σχεδόν εγκαταλειμμένη στο Μπορντό μετά τον παγετό του 1956, η Malbec βρήκε τη γη της επαγγελίας στη Μεντόσα της Αργεντινής, όπου το υψόμετρο (900–1.500 μ.) και ο έντονος ήλιος δίνουν πυκνά, βελούδινα κόκκινα κρασιά με βατόμουρο, βιολέτα και γλυκά μπαχαρικά.

Η πιο διαδεδομένη ποικιλία της νότιας Γαλλίας και της Ισπανίας (ως Garnacha) φέρνει ζεστασιά, φρούτο και γενναιοδωρία. Είναι η ραχοκοκαλιά του Châteauneuf-du-Pape και του Priorat, με αρώματα φράουλας, garrigue και λευκού πιπεριού.

Καλιφορνέζικη μόνο κατ' όνομα — το DNA απέδειξε ότι η Zinfandel είναι η αρχαία κροατική Tribidrag και η ιταλική Primitivo. Στη Sonoma και στο Lodi δίνει πλούσια, δυνατά κόκκινα — βατόμουρο, μαύρο πιπέρι, μπαχαρικά — συχνά πάνω από 15% αλκοόλ.

Ένα από τα ευγενή σταφύλια του Μπορντό και γονέας του Cabernet Sauvignon, το Cabernet Franc λάμπει ιδιαίτερα στις εκτάσεις Chinon και Bourgueil της κοιλάδας του Λίγηρα, παράγοντας κομψά, αρωματικά κόκκινα κρασιά με νότες βατόμουρου, βιολέτας και γραφίτη.

Το μοναδικό σταφύλι του Μποζολαί, το Gamay παράγει ακαταμάχητα χυμώδη, χαμηλά σε τανίνες κόκκινα κρασιά γεμάτα φρέσκο κεράσι και βιολέτα. Από τα δέκα crus του Μποζολαί μέχρι το καθημερινό Nouveau, είναι η πιο χαρούμενη και υποτιμημένη κόκκινη ποικιλία της Γαλλίας.

Ο σκούρος, τανινικός κορμός των μειγμάτων της νότιας Γαλλίας, το Mourvèdre (Monastrell στην Ισπανία, Mataro στην Αυστραλία) παράγει σκοτεινά, κρεατώδη κρασιά με άγριο βατόμουρο, δέρμα και γκαρίγκ. Το Bandol στην Προβηγκία είναι η κορυφαία του έκφραση.

Μία από τις πιο διαδεδομένες κόκκινες ποικιλίες της Μεσογείου, η Carignan (Cariñena στην Ισπανία, Carignano στην Ιταλία) δίνει βαθύχρωμα κρασιά με σφιχτές τανίνες, υψηλή οξύτητα και αρώματα σκούρων φρούτων, μπαχαρικών και βοτάνων της garrigue. Τα γηραιά αμπέλια στη Languedoc-Roussillon δίνουν κρασιά αξιοσημείωτης συμπύκνωσης και πολυπλοκότητας.

Ένα ευέλικτο κόκκινο σταφύλι, απαραίτητο για το ροζέ της Προβηγκίας και τα κρασιά του νότου της Γαλλίας, η Cinsault δίνει ελαφριά, αρωματικά κρασιά με φρέσκα κόκκινα φρούτα και λουλουδάτες νότες. Γονέας του νοτιοαφρικανικού Pinotage (διασταύρωση με Pinot Noir), ευδοκιμεί σε ζεστά, ξηρά μεσογειακά κλίματα.

Η πιο ευγενής κόκκινη ποικιλία της Πορτογαλίας αποτελεί τη ραχοκοκαλιά του Porto και αναδεικνύεται όλο και περισσότερο ως δυναμικό, αρωματικό ξηρό κόκκινο. Η έντονα συμπυκνωμένη φρουτοσύνη της, το ανθοφόρο άρωμα βιολέτας και η σταθερή ταννική δομή παράγουν κρασιά εξαιρετικής μακροζωίας.

Η χαρακτηριστική κόκκινη ποικιλία της Χιλής — χαμένη στην Ευρώπη μετά την φυλλοξήρα και επανανακαλυφθείσα στους αμπελώνες της Χιλής το 1994 — παράγει πλούσια υφής κρασιά από σκούρα φρούτα, πράσινη πιπεριά και γήινα μπαχαρικά μοναδικά για τις κοιλάδες Colchagua και Maipo.

Η μεγαλύτερη κόκκινη ποικιλία της Σικελίας παράγει βαθύχρωμα, πλούσια σε φρούτα κρασιά με μαύρο κεράσι, σοκολάτα και μεσογειακά βότανα που μεταμόρφωσαν την αντίληψη για το ιταλικό νησιωτικό κρασί από τη μαζική παραγωγή σε σοβαρό fine wine.

Η ποικιλία-σύμβολο της Νότιας Αφρικής — μια διασταύρωση του 1925 μεταξύ Pinot Noir και Cinsault — παράγει χαρακτηριστικά κρασιά που κυμαίνονται από καπνιστά, πλούσια σε μύρτιλο επιτραπέζια κρασιά έως πολύπλοκα, αξιόλογα για γήρανση κόκκινα που ενσαρκώνουν το πνεύμα των αμπελώνων του Ακρωτηρίου.